acı çekiyorum.. her zamankinden farklı bir durumda değilim yani.. günleri, saatleri,dakikaları,saniyeleri sanıyorum. sonra hiç birşey yapmak istemediğimi farkediyorum. zaman dedikleri şey de pek kolay geçmiyormuş....
kendinin ve hareketlerinin sorumluluğunu alamayan insanlar kronik bir suçlama halindedirler. burada kast ettiğim yalnızca ikili romantik ilişkiler değil. genel olarak hayata karşı bi "kurban" rolü...
Dönüp geriye baktığında aklına sadece güzel şeyler geliyorsa. Yaşanılanlar ne olursa olsun yüzünde yine de umutlu bir gülümseme varsa, ne oluyor bana diye dönüp sorman...
ölümü beklemenin bir çeşidi oyalanmak. zamanın geçmesini beklemek.. sonra tam ölüm anının içine girdiğinde hiç yaşamamış olduğunu farkediyorsun :) hayat böyle birşey işte sen acıların...